دعا می کنم...   

بعد سالها نبودن... شاید سکوت بهتر توضیح دهد....

 

اگر گریه کنم؟...

    بغض باکره ام را به

                            فاحشه خانه دستهای خسته بفرستم   چطور؟

رضایت می دهی

                      ثانیه ای بین زیر خوابی ها

                                                           لبخند بزنیم؟

 

لینک
سه‌شنبه ۱٥ تیر ،۱۳۸٩ - مهدی بهرنگ راد

   اولین مطلب....پدر سیگارهای غربت دودم می کنند...   

سلام ...اولین پست با کیبوردهای که فارسی نمی فهمند و درخت های که فارسی عاشقانه را محرم نیستند. می نویسی و پنجره ها رو به  بغض کلید می خورند..... پدر سیگارهای غربت دودم می کنند... وقتی لبخند را زبان نفهمی کنی... همین می شود....پرستو های گنگ بوسه هایم را  برای دستهای مادرم نفرستادند...نامردها...از بغض همراه های همیشگی در نویزهای بی رحمی که بغض را به سخره می گیرند...همراهان از غربت می نویسم.....دعایم کنید....

روزهای همیشه در تبعید را....

                     سلام....

                                 کمی خش...خش ...الو ...اللللللللووووووووو

این جا بیدها ..... ولش کن

                              من دلم تن.........

                             اعتبار کارتم به دلار زورش نمی رسد........

                                                                                    دود.....دود..........دود

لینک
جمعه ۱٠ خرداد ،۱۳۸٧ - مهدی بهرنگ راد

       

این روزها که نمی نویسم باد می آید....ناگهان روی خط سیم ها شروع یک پیام...امده بود ..انتقام انتقام .....قیصر رفت ...

خسته ام از آرزوها....ثابت کرد

شوق پرواز مجازی.....واقعاْ پرواز کرد

بالهای استعاری.....حقیقی بود.....

در این طوفان بی پیر ...تسلیت هم نمی شود گفت...به که به تو...!!! به من...!!! ...اشتباه نکن از این که زنده ایم تسلیت ...قیصر بهانه بود....اما حیفش شد...قیصر کوی دانشگاه و ساختمان ۱۶-۱۷ دانشگاه تهرانی ها می دانند کدام نقطه از زمین را می گویم....

لینک
یکشنبه ۱۳ آبان ،۱۳۸٦ - مهدی بهرنگ راد

   لحظه های شکننده ...تاريخ ديروز و فردا   

سلام....پس از مدتها نبودن...هنوز هم نیستم.....آمدم بنویسم  که مثلاْ  زنده بمانم....زندگی  گوی شکننده بلورینی است در دست کودک ذهن ما می اندازد می شکند و تکه هایش در پای اندیشه هایمان می رود....فقط این بلور دوباره قطعه هایش را می جوید و پیوند می خورد تا شکستی دیگر...طوفان شن تمام نمی شود...طوفان شن خود زندگی است...لحظه ها قطعه ها...دردها و لبخندها...کدامتان که می خوانید....مثل گربه زخم های ذهنتان را انقدر لیس زده اید که جوش بخورد.....کدامتان که می خوانید....زندگی را شیرین زندگی کرده اید و کودک سرنوشتتان بازیگوش نیست و بلورتان را به سنگ نزده؟ دوستیهایتان در نبودن امیدی بود  دوستی هایتان را سپاس...کاش زندگی هم دوست می شد که نمی شود و تاخیر را به این جرم بدانید.....دعایم کنید....

لحظه های که

                          مارش

                                          که

                                                سنگین

                                                                که

                                                                        پی در پی

ـ پاشو جای پاها را از صورتت  آب بزن

                                  دیگر ورق نمی زنی

زمختی سپیدی که

                               می خواباند توی چشمت

قلاب می اندازی توی کاسه  سرت

                                                         که ماهی قرمزی....

ـ جلبک ها را نمی دهی پاک کنند؟

                                   ای آب حوضیِ آب حوضی ....

همیشه تردد واژه ها که خط عابر

                                   که چراغ سبز

                                      که آب حوضی.... و هیچ چیز نمی فهمند

- همین می شود دیگر!

تصادف 

                    اورژانس

                                رویا

                                     شعر

 - الفاتحه    

و پای حوض کودکی هسته خرمایش را تف می کند.

پ.ن: زندگی تکرار هرزه شده واژه های است که به بدنش فکر کرده ایم در چشمهای زندگی هم نگاه کرده ای؟

لینک
شنبه ۱٢ اسفند ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

   طوفان شن   

سلام ...از همه دوستانی که دير بهشان سر زدم و گفتند و نخوانديم ...شرمنده....روزگار خاک در چشمم می کند....اگر پس اين طوفان شن رمقی ماند و نفسی...بر می گردم ....(کلمه ای که به اصالتش هم شک کرده ام)....فقط برايم دعا کنيد...به روز می شوم که يادم بماند زنده ام ....نمی دانم پست بعدی کی خواهد بود.....فقط برايم دعا کنيد.....

 که سيبی در آب ...

                   سيب حوا را غسل می دهم و

لب حوض

            حسرت ماهی های قرمزم را می شویم

                                            و به شاخه های زيتون يک پلک دخيل می بندم

دوست

         پاکيزه ام

                    بپذير

 

پ.ن....در سرم اين جمله می چرخد ...شاعرترين آدم بود و شاعرانه ترين حوا...

لینک
شنبه ٤ آذر ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

   نتيجه گيری   

سلام ......پاييز....و شعری که هيچ ربطی به اين روزهای شکننده ندارد...شرمنده از تاخير چه در سر زدن و چه در به روز کردن ......با شعری ديگر به روز می شوم....

 

کداممان نبوديم و

                      اينگونه برگها

                                        -منتظر زرد نمانيد ...شوند-

تسکين از کلاغ شديم  و

                            عبور

مهم!

.........عجب!

حرام!

.................جالب است!

سر طاس آوردن من بودم

                  که هميشه بد می آوردم

 

 

لینک
دوشنبه ۱٠ مهر ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

   خداحافظی گفتنش راحت است و ....   

سلام به همه خوبان.....باز هم با تاخير به روز می شوم.....راستی شما از خداحافظی خسته ايد يا از سلام؟.....

 

سنگر به سنگر

                   کلمه به کلمه

                                    فتح می کنمت در ميدان سپيد جنگ

 و مينهايی را که می خوانم و

                                        رد می شوم

 هميشه پيش روی را دوست نداشتم.......

          زمانی برای مرور سيم خاردارهای معبر

                                              با عکست که گم شده...قبل تر ها....

به پلاکم دست می کشم

و در آخرين مين......

                                 بوم........

                                                صدای انفجار........

صدای هق هق

کاغذی بر روی زمين

.............................

خداحافظی گفتنش راحت است اما....

لینک
سه‌شنبه ۱٤ شهریور ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

   اشباح زاری می خوانند   

سلام به دوستان......فشار خرد کننده روزمرگی بزرگترين خطری است که در گوشم زنگ می زند.... به روز می شوم با شعری ديگر

 

سکوت زنگ زده

زنگ صدای پوسيده ای

                         که می چسبد

                                             به تمام ريشه های اعصابم

و

      صدايی شفاف

                        که  از بين انگشتان مغزم

                                                    رد می شود  

بی آنکه کالبد شکافی اش کنم

و لاشه اش می چشبد به ناخنهايش

......

اشباحی

از

ميم

لام

الف

سين

در سرم زاری می خوانند

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: وبلاگ سردار شمس آوری با مطلبی  جديد به روز شده و منتظر نظرات شماست

 

 

لینک
یکشنبه ٢٩ امرداد ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

   مادر قول می دهم......   

سلام .....مرور می کنيم شب را و روز را...هميشه را هنوز را.....با پوزش از تاخير در به روز کردن...اين روزها نگاه هم عاريتی است تا چه رسد به پنجره ها...با کاری ديگر به روز می شوم....

فانوسهای خاموشتان

                    را  می ترسم

                                   از هجوم

  ...قصه هايت را

                کبريتی بکش مادر  

                    لبهای سکوتت را

                             کوچم ندهی .......از هجوم پرده های ساکت

      دستهايم را دوباره عاشق

                        پلکهايم را خالی از سقوط

حس چندم را............کودکت شوم مادر؟  قول می دهم                     

لینک
یکشنبه ۱٥ امرداد ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

   خفگی....   

سلام به تمامی دوستان.....قبل از به روز شدن توضیحی را واجب می دانم بر گردن وجدانم...در شعر قبلی  و تمام کارهای من ...مادر یک سمبول است ...سمبولیسم بد باشد  یا خوب مباد که این سمبول هرچه خوب.... به نازک تر از نیایش خطاب شود...در کار قبلی من ...صدای صفیر تبر که بر خاک می افکند....تا مقام صدای لالایی مادر که به خواب می برد ارتقا یافته بود چرا؟ در شعر رد پا هست........به روز می شوم با کاری به کوتاهی فرصتهایم و فرصتهایت و فرصتهایش در زندگی....

.....می افتد.....  شروع.......

                                  سرگیجه ........

                                و حلقه های آلوده به تکرار.....

                                                                            دور گردنم.....

قاعده رفتن بود نه ماندن

نگاه هایم را به سنگ می اندازم

                                        و چیزی به آب............. 

لینک
یکشنبه ۱ امرداد ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد