لحظه های شکننده ...تاريخ ديروز و فردا   

سلام....پس از مدتها نبودن...هنوز هم نیستم.....آمدم بنویسم  که مثلاْ  زنده بمانم....زندگی  گوی شکننده بلورینی است در دست کودک ذهن ما می اندازد می شکند و تکه هایش در پای اندیشه هایمان می رود....فقط این بلور دوباره قطعه هایش را می جوید و پیوند می خورد تا شکستی دیگر...طوفان شن تمام نمی شود...طوفان شن خود زندگی است...لحظه ها قطعه ها...دردها و لبخندها...کدامتان که می خوانید....مثل گربه زخم های ذهنتان را انقدر لیس زده اید که جوش بخورد.....کدامتان که می خوانید....زندگی را شیرین زندگی کرده اید و کودک سرنوشتتان بازیگوش نیست و بلورتان را به سنگ نزده؟ دوستیهایتان در نبودن امیدی بود  دوستی هایتان را سپاس...کاش زندگی هم دوست می شد که نمی شود و تاخیر را به این جرم بدانید.....دعایم کنید....

لحظه های که

                          مارش

                                          که

                                                سنگین

                                                                که

                                                                        پی در پی

ـ پاشو جای پاها را از صورتت  آب بزن

                                  دیگر ورق نمی زنی

زمختی سپیدی که

                               می خواباند توی چشمت

قلاب می اندازی توی کاسه  سرت

                                                         که ماهی قرمزی....

ـ جلبک ها را نمی دهی پاک کنند؟

                                   ای آب حوضیِ آب حوضی ....

همیشه تردد واژه ها که خط عابر

                                   که چراغ سبز

                                      که آب حوضی.... و هیچ چیز نمی فهمند

- همین می شود دیگر!

تصادف 

                    اورژانس

                                رویا

                                     شعر

 - الفاتحه    

و پای حوض کودکی هسته خرمایش را تف می کند.

پ.ن: زندگی تکرار هرزه شده واژه های است که به بدنش فکر کرده ایم در چشمهای زندگی هم نگاه کرده ای؟

لینک
شنبه ۱٢ اسفند ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد