سلام بر خوبان....روزگار به روال ديرين خاک در چشمم می ريزد....که آنهم دليلی نيست معتبر برای به روز نکردن.....شعری قديمی تقديم به شما خوبان...

 

.... در چشمانم زل زد

...دستهايت را بر ميخ قحط سالي آويزان كن

                                              داسها دست مي برند

                                                       و گندمها و تيغه داس

وقت درو نيست

اسماعيل اميدت جان در نخواهد برد

                                    گله گوسفندان خداي ابراهيم

                                                 به طاعون نفس بر شدند

وقت كوه موريه نيست

نگاهت را خلع سلاح خواهند كرد

                                     و آشتي پرده و پنجره

                                           قفل را به سلطنت مي رساند

وقت زل زدن نيست

..........

من، غروب

من، رد پا

من، بوي ديم گندم

من .....زل مي زنم

 

لینک
یکشنبه ۳۱ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

روزه ات را باز کن

کاسه  را به سمتش دراز می کنم

           "باز کن روزه ات را ...."

 و رخوتی که در رگهای سپيدش و

                                          خون آبی اش
                                                               عقب تر می رود

 و خيره و درنده و عميق تر پنجه به چشمانم می زند

دستم می لرزد

                       و کاسه که جلوتر می رود

 "ب...ب...باز کن ر..ر..روزه ات را"

لاغر شده ای

                  سرت گيج می رود

 و  .....آ....آ ....ه ....ه

بالا می آوری  كلماتی كه هضم نكرده بودی

                                                            بر روی كاغذ

لینک
یکشنبه ٢٤ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

در انتهاي سمتي كه فكر مي­كردم

                                             در آن غرق شدي

در انتهاي سوت شبانه و پكهاي غليظ

                                            بر بطن زمين ايستاده­ام

                                                                        لالٍ لال

آوار غربت صد سرزمين آوار را در من جانگذار

                                           زهر هزار ساله پاييز را در من نريز

ايستاده­ام و كاش مي­خوابيدم

                                      خوابيده­ام و  اي كاش

                                                           خاك در حق زخمهايم مادري مي­كرد

بر بطن زمين ايستاده­ام

                          كرٍكر

هي هي و هاي هاي و خرخر وخش خش و خرناسه

و صداي قل قلي كه يادم رفته

                         مادر اساطيري هفت دريا

                                        لالائي دريائي­هايت را سر بريده­اند

 

لینک
شنبه ٢۳ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

سلام

سايت مانيها در آرشيو ۲۲/۲/۱۳۸۵ چند تا از کارهام رو قرار داده که توی وبلاگم نيست. سر بزنيد.آدرس:

http://www.newproline.com/index.php

 

لینک
شنبه ٢۳ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

سلام دوباره

سايت خوب کلاغ (که آدرس وبش توی لينکها  هم هست) تو ماه ارديبهشت تا الان ۴ تا از کارهام رو سايت قرار داده حتماً سر بزنيد.

www.kalagh.com

غير از چركنويس های من كارهای قشنگی از ديگران هم می تونيد پيدا كنيد

لینک
شنبه ۱٦ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

 

 

....تلخ است...

                 جرعه­اي از قهوه

                                      ديوارهاي كرم

                                                     كوري قابهاي مات

يك پله يك پله

 بالا و پايين مي روم

بنفش بنفش

              كبود كبود

                          خاكستري خاكستري

آرام حرف مي­زنم

                    و بوي سيگار مي­دهند آرزوهايم

                                                           " اي بدك نيستم....نه خوبم ..."

شاسي را كه قطع مي­كني

                      محكم به ديوار مي­خورد نگاهم

 و فكر مي­كنم.......

 

لینک
شنبه ۱٦ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

سلام به همه دوستان مجدد!

ممنون از اونهايی که نظر دادن ...اما چرا همه غزل آخری رو لطف کردين خوندين همه رو می خوندين !!!......بد ما فعاليم تند تند پست می کنيم؟؟؟

باز از همه ممنون

لینک
شنبه ۱٦ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

نمی دونم چرا امروز فقط حس گذاشتن غزلهای قديمی ام تو وبلاگ به سرم زده......آها حتماْ تنم برای چند نقد آبدار می خاره!!!!! اين غزل هم مال چند سال پيشه :

زنده بگور

خط خطي كرد  صفحه را، مردي صبور شد  

                                لكه دار شد دامنش غزل لخت و عور شد

ريتم­ها، تيك تاك، همه شكسته شدند  

                               بغض، كسي نيست؟  حسي جسور شد

هوا ابر نداشت و.. شرشر باران ناگهان     

                               شعله كشيد بغضي مكتوب و ذهنش تنور شد

زل زد به چهار چوب پر از خيسي نگاه   

                               و باز هم . ...صحنه سوت و كور شد

فعل ماضي دهن باز كرد و مرد پلك نزد   

                               زمان دهن باز كرد و مرد زنده بگور شد

 

لینک
دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

پا مي­گذارم بر نعش هزار " اما" و دوستت دارم    

                           دلخوش مي­كنم به هزار "آيا" و دوستت دارم

طاقت آورده­ام زمستان دربهاي بسته را  

                         دخيل بسته­ام به ضريح فردا و دوستت دارم

كاش....... نه كم نمي­آورم بغض نمي­كنم 

                            پناه مي­برم به خاطره­اي تنها و دوستت دارم

از نو و از نو مرور مي­كنم يادگاري ترا  

                           يك نگاه سرد خالي نا آشنا و دوستت دارم

آنقدر كه نشود از روي جاده پاكش كرد

                        زل مي­زنم به رد كهنه جاي پا و دوستت دارم

 

لینک
دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

راستی يک غزل قديمی که قبلاْ مرتکب شده ام:

به ريتم سركش و ثليث يك ترانه مي­ماني   

                                                   به لذت تماسهاي لمس گونه آنی

و نمي شود كه بيش از پلك تو را نوشيد  

                                  چشمهاي تو گيراست زل مي­زني، خودت كه مي­داني

لكنتي كه ريشه مي­زند در تمام آرزوهايم   

                                  با يك سلام حرف من تمام مي­شود، به آساني

ناگهان لبخند مي­زني.....و بوي تلخي بادام    

                                    انصاف نيست اين حكم براي جرم اين ساني

جواب "سلام" .. و من بچگانه فرار مي­كنم    

                                      به غزلهايم و قافيه مي­شود به وزن "حيراني"

...ولي هنوز هم مي­بينمت آمده­اي پشت پنجره­ام   

                                        وزنده مي­شود خاطرات آن شب عجيب باراني

 

لینک
دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

سلام به همه

سلام کردن بهانه می خواهد؟

.....نه؟

پس يک سلام بی بهانه و بی ادامه که قشنگ ترين سلامهاست

لینک
دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

نذر

 

داشتم نذر مي­كردم

                        اگر چشمهاي تو مهربان شوند......

                                                                   كه باد وزيد و شمعها خاموش شدند.

 

 

لینک
دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

در خيابانهاي خالي تو

زندگي را پرسه مي­زنم

                           و فراموش مي­كنم

                                                چشمهاي كه در تقاطعشان

                                                                                رنگها عوض مي­شوند

و سوت مي­زنم به ابعاد همه پنجره­هايي

                                                   كه كليد قفلشان

                                                                       شهيد شده و يا عدام شده

بدون اينكه بخواهي  نگاهت كنم

                                      و فكر كنمت

سوت مي­زنمت

پك مي­زنمت

و زندگي را باز پرسه مي­زنم

                                      در خيابانهاي خالي تو

 

 

لینک
یکشنبه ۱٠ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

شايد برف مي  باريد

برف مي­باريد انگار

                      در رخوت سده­هاي

                                              دگرديسي من

                                                              در لحظه­اي پلك­آساي نگاهش

يخ مي­زني

               و در تمام خاطرات سنگ واژه­اي ذهنت

                                                               مي­دود تركي شوخ

                                                                                     كه برهنه

                                                                                             اعماق طفوليت هسته­هاي ذهنت را

به بازي مهيبي مي­گيرد

و ........

باد مي­وزد  و آرز مي­كني كه چتر داشتي و زير باران اينگونه خيس نمي­شدي

                                                                                    در مذمت نگاه رهگذران

لینک
یکشنبه ۱٠ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

سلام

بهانه های بيشماری برای نوشتن می توان پيدا كرد كه يكی از آنها عجز از گفتن است و عجز از شنيدن:

می نويسم تا بدانی

                      كه دلم برای خودم تنگ می شود

می نويسم تا بفهمی

                       از بوی خاك فاصله گرفته ام و

                                پلك هايم بوی سيگار می دهد و تماشا

می نويسم تا بدانی دستانم بوی ترنج نمی دهد

بوی عصا و گوسفند نمی دهد

بوی .....هيچ چيز نمی دهد

و...بفهم كه نمی توانم برايت دست تكان بدهم

لینک
یکشنبه ۱٠ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

قسمتی از شعرهايم در آرشيو ماه اسفند ۱۳۸۴ سايت kalagh.com و بعضی ديگر هم در سايت gilmakh.com آپ شده اند  

لینک
چهارشنبه ٦ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

.... چند خط ديگر مانده به زمين برسيم

 راستی چند خط ديگر مانده به آسمان برسيم؟

يا چند خط ديگر بايد ...تا به خودم برسم؟تا به خودت برسی؟

نمی دانمی نمی دانی

و همين شد که از ندانی از نرسيدن دست به خودکار برديم و نوشتيم

..انگيزه به اين بزرگی در چند سطر چرکنويس شعر می خواهد متولد کند

به وبلاگم خوش آمديد

لینک
سه‌شنبه ٥ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

       

این وبلاگ متعلق به مهدي بهرنگ راد می باشد
لینک
سه‌شنبه ٥ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد