اشباح زاری می خوانند   

سلام به دوستان......فشار خرد کننده روزمرگی بزرگترين خطری است که در گوشم زنگ می زند.... به روز می شوم با شعری ديگر

 

سکوت زنگ زده

زنگ صدای پوسيده ای

                         که می چسبد

                                             به تمام ريشه های اعصابم

و

      صدايی شفاف

                        که  از بين انگشتان مغزم

                                                    رد می شود  

بی آنکه کالبد شکافی اش کنم

و لاشه اش می چشبد به ناخنهايش

......

اشباحی

از

ميم

لام

الف

سين

در سرم زاری می خوانند

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: وبلاگ سردار شمس آوری با مطلبی  جديد به روز شده و منتظر نظرات شماست

 

 

لینک
یکشنبه ٢٩ امرداد ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

   مادر قول می دهم......   

سلام .....مرور می کنيم شب را و روز را...هميشه را هنوز را.....با پوزش از تاخير در به روز کردن...اين روزها نگاه هم عاريتی است تا چه رسد به پنجره ها...با کاری ديگر به روز می شوم....

فانوسهای خاموشتان

                    را  می ترسم

                                   از هجوم

  ...قصه هايت را

                کبريتی بکش مادر  

                    لبهای سکوتت را

                             کوچم ندهی .......از هجوم پرده های ساکت

      دستهايم را دوباره عاشق

                        پلکهايم را خالی از سقوط

حس چندم را............کودکت شوم مادر؟  قول می دهم                     

لینک
یکشنبه ۱٥ امرداد ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد

   خفگی....   

سلام به تمامی دوستان.....قبل از به روز شدن توضیحی را واجب می دانم بر گردن وجدانم...در شعر قبلی  و تمام کارهای من ...مادر یک سمبول است ...سمبولیسم بد باشد  یا خوب مباد که این سمبول هرچه خوب.... به نازک تر از نیایش خطاب شود...در کار قبلی من ...صدای صفیر تبر که بر خاک می افکند....تا مقام صدای لالایی مادر که به خواب می برد ارتقا یافته بود چرا؟ در شعر رد پا هست........به روز می شوم با کاری به کوتاهی فرصتهایم و فرصتهایت و فرصتهایش در زندگی....

.....می افتد.....  شروع.......

                                  سرگیجه ........

                                و حلقه های آلوده به تکرار.....

                                                                            دور گردنم.....

قاعده رفتن بود نه ماندن

نگاه هایم را به سنگ می اندازم

                                        و چیزی به آب............. 

لینک
یکشنبه ۱ امرداد ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد