نمی دونم چرا امروز فقط حس گذاشتن غزلهای قديمی ام تو وبلاگ به سرم زده......آها حتماْ تنم برای چند نقد آبدار می خاره!!!!! اين غزل هم مال چند سال پيشه :

زنده بگور

خط خطي كرد  صفحه را، مردي صبور شد  

                                لكه دار شد دامنش غزل لخت و عور شد

ريتم­ها، تيك تاك، همه شكسته شدند  

                               بغض، كسي نيست؟  حسي جسور شد

هوا ابر نداشت و.. شرشر باران ناگهان     

                               شعله كشيد بغضي مكتوب و ذهنش تنور شد

زل زد به چهار چوب پر از خيسي نگاه   

                               و باز هم . ...صحنه سوت و كور شد

فعل ماضي دهن باز كرد و مرد پلك نزد   

                               زمان دهن باز كرد و مرد زنده بگور شد

 

لینک
دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد