در انتهاي سمتي كه فكر مي­كردم

                                             در آن غرق شدي

در انتهاي سوت شبانه و پكهاي غليظ

                                            بر بطن زمين ايستاده­ام

                                                                        لالٍ لال

آوار غربت صد سرزمين آوار را در من جانگذار

                                           زهر هزار ساله پاييز را در من نريز

ايستاده­ام و كاش مي­خوابيدم

                                      خوابيده­ام و  اي كاش

                                                           خاك در حق زخمهايم مادري مي­كرد

بر بطن زمين ايستاده­ام

                          كرٍكر

هي هي و هاي هاي و خرخر وخش خش و خرناسه

و صداي قل قلي كه يادم رفته

                         مادر اساطيري هفت دريا

                                        لالائي دريائي­هايت را سر بريده­اند

 

لینک
شنبه ٢۳ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد