خفگی....   

سلام به تمامی دوستان.....قبل از به روز شدن توضیحی را واجب می دانم بر گردن وجدانم...در شعر قبلی  و تمام کارهای من ...مادر یک سمبول است ...سمبولیسم بد باشد  یا خوب مباد که این سمبول هرچه خوب.... به نازک تر از نیایش خطاب شود...در کار قبلی من ...صدای صفیر تبر که بر خاک می افکند....تا مقام صدای لالایی مادر که به خواب می برد ارتقا یافته بود چرا؟ در شعر رد پا هست........به روز می شوم با کاری به کوتاهی فرصتهایم و فرصتهایت و فرصتهایش در زندگی....

.....می افتد.....  شروع.......

                                  سرگیجه ........

                                و حلقه های آلوده به تکرار.....

                                                                            دور گردنم.....

قاعده رفتن بود نه ماندن

نگاه هایم را به سنگ می اندازم

                                        و چیزی به آب............. 

لینک
یکشنبه ۱ امرداد ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد