این روزها که نمی نویسم باد می آید....ناگهان روی خط سیم ها شروع یک پیام...امده بود ..انتقام انتقام .....قیصر رفت ...

خسته ام از آرزوها....ثابت کرد

شوق پرواز مجازی.....واقعاْ پرواز کرد

بالهای استعاری.....حقیقی بود.....

در این طوفان بی پیر ...تسلیت هم نمی شود گفت...به که به تو...!!! به من...!!! ...اشتباه نکن از این که زنده ایم تسلیت ...قیصر بهانه بود....اما حیفش شد...قیصر کوی دانشگاه و ساختمان ۱۶-۱۷ دانشگاه تهرانی ها می دانند کدام نقطه از زمین را می گویم....

لینک
یکشنبه ۱۳ آبان ،۱۳۸٦ - مهدی بهرنگ راد