اولین مطلب....پدر سیگارهای غربت دودم می کنند...   

سلام ...اولین پست با کیبوردهای که فارسی نمی فهمند و درخت های که فارسی عاشقانه را محرم نیستند. می نویسی و پنجره ها رو به  بغض کلید می خورند..... پدر سیگارهای غربت دودم می کنند... وقتی لبخند را زبان نفهمی کنی... همین می شود....پرستو های گنگ بوسه هایم را  برای دستهای مادرم نفرستادند...نامردها...از بغض همراه های همیشگی در نویزهای بی رحمی که بغض را به سخره می گیرند...همراهان از غربت می نویسم.....دعایم کنید....

روزهای همیشه در تبعید را....

                     سلام....

                                 کمی خش...خش ...الو ...اللللللللووووووووو

این جا بیدها ..... ولش کن

                              من دلم تن.........

                             اعتبار کارتم به دلار زورش نمی رسد........

                                                                                    دود.....دود..........دود

لینک
جمعه ۱٠ خرداد ،۱۳۸٧ - مهدی بهرنگ راد