سلام

بهانه های بيشماری برای نوشتن می توان پيدا كرد كه يكی از آنها عجز از گفتن است و عجز از شنيدن:

می نويسم تا بدانی

                      كه دلم برای خودم تنگ می شود

می نويسم تا بفهمی

                       از بوی خاك فاصله گرفته ام و

                                پلك هايم بوی سيگار می دهد و تماشا

می نويسم تا بدانی دستانم بوی ترنج نمی دهد

بوی عصا و گوسفند نمی دهد

بوی .....هيچ چيز نمی دهد

و...بفهم كه نمی توانم برايت دست تكان بدهم

لینک
یکشنبه ۱٠ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد