راستی يک غزل قديمی که قبلاْ مرتکب شده ام:

به ريتم سركش و ثليث يك ترانه مي­ماني   

                                                   به لذت تماسهاي لمس گونه آنی

و نمي شود كه بيش از پلك تو را نوشيد  

                                  چشمهاي تو گيراست زل مي­زني، خودت كه مي­داني

لكنتي كه ريشه مي­زند در تمام آرزوهايم   

                                  با يك سلام حرف من تمام مي­شود، به آساني

ناگهان لبخند مي­زني.....و بوي تلخي بادام    

                                    انصاف نيست اين حكم براي جرم اين ساني

جواب "سلام" .. و من بچگانه فرار مي­كنم    

                                      به غزلهايم و قافيه مي­شود به وزن "حيراني"

...ولي هنوز هم مي­بينمت آمده­اي پشت پنجره­ام   

                                        وزنده مي­شود خاطرات آن شب عجيب باراني

 

لینک
دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ،۱۳۸٥ - مهدی بهرنگ راد